– Hişşt, gözlük!
– Hıı?
– Sana diyom lan, gözlük!
– Efendim? Bana mı dediniz?
– Yok, babana! Tövbe tövbe... İki saattir sana sesleniyoz. Ne bakmıyon lan?
– Ne biçim konuşuyorsunuz arkadaşım? Ayıp olmuyor mu?
– Ne ayıbı lan? Ne ayıbı? Bööle bi korum sana..
. – Ya durun çocuklar, ne yapıyorsunuz? Geç bakıyım şöyle... Sen de geç bu tarafa.
– Bilmiyorum abi, birden bağırarak üzerime doğru gelmeye başladı.
– Bak hâlâ konuşuyor, tutmayın la beni! A... koyayım şunun!
– Bi dur la, bi dur! Şimdi ben göçerteceğim seni.
– Bakın, görüyor musunuz?
– Sen de sus arkadaşım. Haa, sen söyle şimdi... Ne istiyorsun bu çocuktan? Derdin ne?
– Derdin merdin diye konuşma. Bi derdim yok benim.
– Madem derdin yok, ne demeye dayılanıyon?
– N'olacak? Dayılanıyom, zoruna mı gitti?
– Hee, zoruma gitti... Çıkar bakayım kimliğini önce.
– Ne? Ne kimliği abi?
– Ne kimliği di mi? Abi di mi? Gel bakayım sen şöyle merkeze... Arkadaş sen de gel. Davacısın di mi?
– Bilmem ki abi, işim de var ama...
– Abi, b..unu yiyeyim ben bişi yapmadım!
– Niye lan? Ne güzel dayılanıyordun işte. Gel merkezde de dayılan bakalım. Hah, araba da geldi işte. Girin içeri. Gir lan, kafanı koparırım şimdi!
– Abi, gözünü seveyim bırak abi... Benim bir suçum yok.
– Nasıl yok lan? Az daha dövecektin çocuğu karşımızda.
– Yok abi, yok! Bu çocuk var ya, bu çocuk...
– Haa, ne olmuş bu çocuğa?
– İşte onun yüzünden mesleki kariyerim mahvoldu! Yoksa benim kimseye bir garezim de yok, zararım da.
. – Allah Allah... Ne oldu ki? Dur bakayım, bırak kolunu şunun. Anlat lan, ne alaka?
– Şimdi abi... Ben üç ay önce Kelebek Optik’te çalışıyordum. Bu çocuk, elinde simit, yanında bir kızla bizim dükkana girdi. Bu hırta gözlük seçiyorlar. Ben de servis açtım; bir sürü marka, model, çerçeve çıkardım önlerine. Kız hepsini beğeniyor, bu uyuz ne çıkarsam burun kıvırıyor. O hafta da primlerimde eksiklik var, bir sürü de borca girmişim... Ama asıl önemlisi, bu çocuğa acayip gıcık oldum. Arada bir simit ısırıyor, simidin susamları pat pat bankonun üzerine dökülüyor. Patronla dükkandaki diğer çocuklar da arkadan dikilmiş beni izliyor. O izleyenlerin bakışları falan... Ben iyice demoralize oldum, elim ayağım titredi.
Tam satışı bırakacakken bizim Feryal Hanım araya girdi, satışı o devraldı. O da bir süre uğraştıktan sonra uygun bir fiyatla satışı gerçekleştirdi. Onlar çıktıktan sonra patron beni hedef alarak hepimize hitaben, 'Biz dükkandan içeri giren herkesle ilgilenmek zorundayız. İster simitle girsin, ister dondurmayla, siz satışa odaklanacaksınız. Yoksa bu dükkanın kirası, sizlerin maaşları nasıl çıkar?' dedi.
Ben de nedense dükkanın temizliğini, tezgahın saygınlığını savunmak, haklılığımı göstermek için, 'Peki lahmacunla girse, o lahmacunun yağları tezgaha, yere dökülse?' dedim. Patron da 'Uzatma lan!' dedi, 'Değil lahmacun, zeytinyağlı dolmayla da girse müşteri müşteridir!' O gün işten çıkarıldım abi. Üç aydır da boştayım, evde hanımla birbirimizi yiyoruz. Bu şerefsizi de yolda aniden karşımda görünce hıncımı alayım dedim. Valla başka bir niyetim yoktu.
--Yani simit yiyor diye dövmeye kalktın öyle mi?
--Yok abi simit diye değil.
--Tamam lan tamam. Sen Şikayetçi misin?
--Yok abi . Üzüldüm ya!
--İyi.. ikiniz de uzayın. İş çıkarmayın bize. Hişst gözlüklü, sen de bir daha elinde simitle mağazaya falan girme.
--Tövbe abi
Metin TURANLI
